خرسند شدیم از اینکه امروز، رنگی دگر است نه رنگ دیروز

تا شب نشده رنگ دگر شد ، گفتند از این نکته هزار نکته بیاموز

فریاد زدیم که چرخ گردون، لیلا تو نداده ای به مجنون

فریاد برآمد آنکه خاموش ، کم داد اگر نگیرد افزون

خاموش شدیم و در خموشی ، رفتیم سراغ می فروشی

فریاد زدیم دوای ما کو؟، گویند دواست باده نوشی؟

هشیار نشد مگر که مدهوش ، این بار گران بگیرم از دوش

آرام کنار گوش ما گفت ، این بار گران تو مفت مفروش

از خود به کجا شوی تو پنهان؟ ، از خود به کجا شوی گریزان؟

بیداری دل چنین مخوابان، سخت آمده است مبخش آسان

هشیار شدیم از اینکه هستیم ، رفتیم و در میکده بستیم

با خود به سخن چنین نشستیم ، ما باده نخورده ایم و مستیم؟!

مسجد سر راه  از آن گذشتیم ، بر روی درش چنین نوشتیم

در میکده هم خدای بینی ، با مرد خدا اگر نشینی