او کِی به حرفِت گوش مِنَه؟ تُوم گوش به او کِرُّو مِکَو" (او کی به حرف تو گوش میدهد تو هم گوش به حرف این کر نده )

عَقلُم دِ بِخ گوشُم مِگَه: "از کارِ دِل غَفِل مَرُو  (عقلم بیخ گوشم می گوید از کار دل غافل نباش )

هَر کس که وِرگُف مَیُمِت، زودِ بِرِی او تُو مَکُو" (هرکسی که گفت می خواهمت  زود برای او تب نکن)

وَرگو خِدِی دِل - شُو به شُو - روزیِ تو از دَر میَه  (بگو به دل شب به شب روزی تو از در می آید )

اِیْ خُنْتُمَه گِندُمِ غم انبار دِ پِرخُو مَکُو  (ای خنتمه "حریص " گندم غم انبار در کندوچه نکن )

مُندُم دِ کارِ عقل و دِل، حرفِ کُدور بَوَر کُنُم  (مانده ام در کار عقل ودل حرف کدامیک را باورکنم )

یارُب دِلِر عاقل بُکُو، یا عقل مُورْ دِ خُو مَکُو  (یارب دل را عاقل بکن یا عقل مرا در خواب مکن )

ساقی دِگَه از خُمبِ غَم تَه‌اِستِکانِ مُور بَسَه  (ساقی دیگر از خم غم مرا ته استکانی بس است )

اقذر  پیَلِه‌ْی عمرِ مُورْ از غُصَّه لُو وِر لُو مَکُو  (اینقدر پیاله ی عمر مرا از غم لبالب نکن )